« september 2006 | Hoofdmenu | november 2006 »
De zwarte hond is jarig vandaag. Ze is twee jaar. Ik moet denken aan wat ik vandeweek tegen een paar vrienden zei:"Yke heeft mijn leven gered". Terwijl ik het zei vond ik het nogal overdreven-dramatisch klinken. Toch is het zo, voelt het zo. De dagelijkse wandels, het weer-of-geen-weer buiten, de andere hondenmensen, de zorg, het warme krulletje in mijn knieholten 's nachts. De Liefde. Lang zal Yke leven!
foto: Annedien Hoen
"Het merkwaardigste aan dromen is dat ze allemaal uitkomen, dat is altijd zo geweest ook al wil men het niet toegeven. En het is typisch voor het menselijk gedrag dat de mens absoluut niet verwonderd is als zijn dromen uitkomen, het is alsof hij er altijd rekening mee heeft gehouden. Bestemming en vastberadenheid zijn als broer en zus, ze sluimeren beide in hetzelfde hart."
Uit: Onafhankelijke mensen van Halldor Laxness
Wat een mooie dag! Twee weken geleden schreef ik op Heart Rocking News een stukje over Henk-Jan Winkeldermaat en zijn blogwerk op Highprofile. Zoals ik verwachtte wist hij mij inderdaad te vinden en vanmiddag zaten we gezellig aan de cola in het kantoorcafe. En soms heb je dat met mensen, de klik, de energie, herkenning, contact. En wat mooi, de titel van zijn posting: 'Petra en de kracht van kwetsbaarheid'. Ik voel me trots! Want toen ik naar hem toe reed dacht ik: wat zeg ik eigenlijk over mijn blogs en het bloggen? En ik realiseerde me en vertelde dat dit weblog, Schaduwlicht, de plek is waar ik mijzelf, -kwetsbaar, pissig of wat er dan ook maar is- kan zijn. Voor mijzelf. Maar ook omdat ik daar een voorbeeld in wil zijn. Een voorbeeld omdat ik zo vaak bij andere bloggers lees wanneer ze een persoonlijk of kwetsbaar stuk schrijven 'het is wel vaag' of 'ik twijfel of ik dit moet doen', 'ik durf niet zo goed'... Maar ik, en velen met mij, lezen die stukjes het liefst. En na het lezen van zijn posting van vanavond reageerde ik met de woorden van Marianne Williamson die Nelson Mandela uitsprak in zijn inaugurale rede. Ik las het zelf nog een paar keer en dacht ineens: 'precies, dat is precies wat ik met dit weblog wil doen: And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. Schaduwlicht, niet toevallig ... ik zie het nu pas.
Ik realiseer me overigens wel degelijk de kwetsbaarheid dat iedereen kan meelezen en schrijf ook zeker niet zomaar alles op. Maar menselijkheid laten zien en delen, ja, dat zeker. Schaduw en licht, onlosmakelijk.
Voor mij trouwens ook nogal wat om de tekst van Williamson op Highprofile te plaatsen. Dè website waar grote collega's, concurrenten en opdrachtgevers komen. Ik zeg nogal wat daarmee. En ervaar dezelfde angsten als boven beschreven: 'dat vinden ze vast vaag', 'moet ik me hier nou mee in de branche begeven'... En ja, dat moet ik kennelijk. De toon is gezet. Heart Rocking.
Sales en aquisitie, ik had het er hier al eerder over. De dag daarna had ik een afspraak met Rikkert Walbeek van Salesxeed. Verhelderend, verfrissend, professioneel, je huiswerk doen. Dat was, heel kort door de bocht, zijn verhaal. En het niet erg vinden om 'nee' te horen. We hadden het vooral over cold calling en waarom mensen zoals ik bedenken dat dat lastig of vervelend is. Tof, om zijn enthousiasme te merken voor zijn vak. Ook de handleiding verkooptechniek die hij mij daarna stuurde is een aanwinst! Maar toch zie ik mij niet zo 1-2-3 in de telefoon klimmen en mijzelf naar binnen praten. Wat meer bij mij past is de methode van Francine Derks. Ik las haar verhaal op de site van Laura Babeliowsky. Over synchroniciteit, passie, praten, actie en vertrouwen. Deze invalshoek in combinatie met de 'techniek' van Rikkert brengt me in beweging. Mijn beweging. Mijn natuur.
Vandaag is een megamailing de deur en outbox uitgegaan. Negen maanden na de start en is Heart Rocking Time van de wereld. Hield me tot nu toe wat terug, was erg voorzichtig, maar vanaf nu is er geen houden meer aan. Daar had ik mijn re-treat voor nodig. Anyway, in de tekst van mijn bericht stond een klein onderzinnetje: 'what makes your heart rock?' Maar toen kwam Annedien met het idee de lezers hier ook daadwerkelijk op te laten reageren. Dus hup! een prijzenpot gespekt, Arlette als boegbeeld op de HR News pagina en we hebben een actie. Ik ben benieuwd. Weet wel dat wanneer we die vraag eerder stelden, bijvoorbeeld aan artiesten op Lowlands, er de mooiste antwoorden kwamen. Touching... spannend... De beetje bizarre info over priem- en samengestelde getallen bij de verdeling van de prijzen maakt het waarschijnlijk onnodig ingewikkeld maar daar heb ik zelf dan weer erg veel pret om : ). En ja, ontvangers van de brieven en mail, dat plaatje van die steen bovenin, die komt uit Petra. En dat maakt mijn hart petra. : ).
foto: geoff hartman
Al eerder schreef ik hier over personal branding en op eventbuzz over authentiek leiderschap. Daar moest ik aan denken toen ik op uitzending gemist van de week keek naar een aflevering van Haring. In deze aflevering onderzoekt Bas Haring de vraag: ben ik een product? En via zijn unieke illustraties en benadering zegt hij: ik ontleen mijn uniekheid aan spullen. En daar blijf ik maar over nadenken. Aan de ene kant: JA, dat is dat deel waar personal branding over gaat. Aan de andere kant: is er niks unieks meer zonder spullen? Of kan je dat helemaal niet zo omdraaien. Of is het zo dat we het vooral doen met spullen (of foto's op een weblog) en vergeten (of geen zin hebben) om goed te kijken. Ik heb geen antwoord hoor, het houdt me gewoon bezig. En ineens moet ik ook denken aan programma's als man bijt hond. Waar aangebeld wordt bij een huis waarvan ik dan denk: pfff, stom zeg. Maar na een gesprek van 1 minuut zit daar gewoon een heel mooi mens en interesseren de spullen mij geen fluit. Is dat eerste beeld verdwenen. Leuke denkstof in de leegte : ).
Zowee, ik ben echt hartstikke verslaafd. Het is me gelukt om 1 dag slechts 4 keer mijn mail te checken ... En dat was donderdagmiddag tot vrijdag, een fijne dag. Rust, lezen, wandelen en wat mij 's avonds opviel: veel invallen. Creatieve gedachten, borrelen van de bron, ideëen, voelen ook. Maar verslaafd dus, want gisteravond kroop ik er weer achter en sindsdien ben ik weer opgefokt, zoekend, wachtend. Wat is dat toch wat ik daar doe? Het lijkt op het vullen van de leegte. De bekende leegte die zo kaal en oncomfortabel is dat hij opgevuld moet worden. Ik weet het van de alcohol maar sinds die niet meer meedoet heb ik andere stiekumerds leren kennen: suiker, vet, tv, kopenkopenkopen en nu dus met stip op 1: online zijn. En die is hardnekkig. Want die lijkt meer te doen of iets anders dan alleen leegte vullen. Hij vult namelijk niet, niks. Het is zoeken naar vulsel wat niet komt. Oneindig dus. Laat vooral meer leegsel achter. En wat doet het met mij? Slurpen. En als ik naar mijn offline dag kijk: slurpen aan de bron zonder dat ik het door heb. Afkicken dus. Cold turkey? Gecontroleerd minderen? het huis uit vluchten? Dicipline opleggen? Hmmm toch eerst maar eens in die leegte gaan zitten, kijken wat ik tegenkom.
uit: Onafhankelijke mensen van Halldor Laxness
Laatst tipte ik een vriend van mij, die een hele stapel werk te doen had waar hij niet 'aan toe' kwam, met de laptop naar een waddeneiland te gaan. En met dat ik dat zei had ik daar zelf zooooo veel zin in! Maar hoe ver moet je gaan om dat wat je 'in de weg staat' achter je te laten? Ik ga experimenteren. Heb net boodschappen gedaan voor een week, de moet-moet klusjes verwerkt, ruim straks mijn huis op en ga dan 'in retraite'. Hier en nu. Een re-treat in mijn hoofd, een mindset. Kijken of het werkt. Of ik mijzelf zo kan programmeren dat ik niets hoef met alles wat op mij afkomt. Van buiten en van binnen, in mij en om mij. En 1 keer per dag inloggen, of misschien wel helemaal niet... Ga ik er achter komen hoe verslavend het is, adsl.
