schaduwlicht • petra moes

ochtendwandel

emoties

Las op het weblog van Erin Pavlina over kiezen voor emoties en moest terugdenken aan afgelopen zaterdag. Ik begeleidde op die dag met een aantal toffe Heart Rockers de artiesten op Dance 4 Life in het Gelredome. Voordat ik 's morgens wegging had ik nog even mijn horoscoop voor die dag bekeken op mijn favoriete astrosite. Hierin stond dat ik nogal heetgebakerd en onredelijk kon zijn die dag. Dus ik nam me voor om elke keer wanneer ik me geïrriteerd voelde eerst tot 10 te tellen voor ik iets anders zou doen of zeggen. En weet je wat? Het werkt! Ik heb inderdaad vaak 1, 2, 3, etc. gedaan. Hoewel, vaker nog: ... jee, moet dat nou zo, wat een ... o nee ... 1-2-3-. En met het tellen merkte ik dat de opwinding helemaal nergens over ging. Even afstand nemen. Mijzelf loskoppelen van de emotie. Hartstikke makkelijk en heel erg handig! Ik houd hem er in. Bevalt heel goed, zo een beetje tellen : ).

aandacht

Ik kreeg een mooi kado en ik wist het niet eens... Een dikke week geleden gaf Henk-Jan mij een Flickr Pro Account  zodat ik meer sets kan maken en een onbeperkte hoeveelheid foto's online kan zetten. Hij moest mij een mailtje sturen waarin hij dat vertelde want ik had het dus niet door. Echt geven zeg maar in plaats van terloops aanreiken ; ). Jeetje wat was en ben ik blij : ) ! Niet alleen om het kado zelf, maar om dat te ontvangen uit waardering... Dus zei ik gister tegen hem: dan ga ik morgen foto's maken van de regen. En die kun je nu hier zien. Net nadat ik de foto's vanuit de auto had gemaakt realiseerde ik me dat fotograferen eigenlijk heel Zen is. Ik merkte namelijk dat ik even 'weg' was geweest. Weg uit de drukte, het verkeer, het iets vinden van de stortbui. Helemaal in het moment, in het hier, in het nu. Alleen kijkend naar de druppels, het licht. Zonder er iets van te vinden. Niet weg dus. Maar thuis. Een licht, opgaand moment... En ik had nog een mooie ervaring. Sinds ik meer lees over en let op synchroniciteit doe ik er ook spelletjes mee. Eigenlijk een Game of Now, een spel van het nu. Annedien en ik deden het al eerder: in de auto de radio aanzetten, horen wat er is, radio uit en dan kijken, bedenken wat dat kan betekenen. Een beetje als tarotkaarten. Het gaat er niet om dat de kaart of dat wat je hoort waarheid is, maar dat het een perspectief biedt om naar het moment te kijken, een ingang die je zelf niet zomaar ziet. Ik dus de radio aan en ik hoorde: "... het is eigenlijk net als vroeger, toen je kind was. Alles om de aandacht te krijgen..." Wat moet ik daar nu mee? dacht ik. Maar na een beetje mijmeren realiseerde ik me dat ik de laatste drie weken vooral re-actief ben wat werk betreft. Ik put weinig uit mijn eigen bron. Zit veel te hangen en te surfen achter de computer. Te wachten. 's Avonds lichtelijk gefrustreerd naar bed omdat er niets uit mijn handen, uit mij, komt. Ik zit te wachten op de aandacht. Er moet wat veranderen, ik wil graag wat veranderen. Heb ook al een idee welke kant dat uit gaat maar houd dat nog even voor mijzelf. Dat heet even tijd nodig ...

nog een liefde

Och, wat houd ik van boeken. Niet om te hebben -een paar jaar geleden heb ik mijn voltallige bibliotheek afgevoerd naar de tweedehandswinkel- maar om te lezen. Voor mijn studie, voor mijn nieuwsgierigheid maar de laatste maanden vooral voor het verhaal. De verhalen in romans ... Ik heb de laatste weken zulke fijne boeken gelezen. Van die boeken die in je beklijven. Te intens soms om veel achter elkaar te lezen. Intense onderwerpen en schrijfstijl die na 10 bladzijden eerst moet inzinken. En dat voel ik dan overdag, door de dag. Dan kan zo'n figuur, een gebeurtenis of decor even door mij heen flitsen, ben ik heel even in een andere wereld. En ik kom citaten tegen, die moet ik dan gewoon delen. De fragmenten hier opschrijven. Om zelf weer terug te lezen. Te bemerken hoe de schrijver mij daar heeft geraakt. In herkenning, in wijsheid, in opening, in samenvatting. Hmmmm. 'Signaal en Ruis' is uit. Morgen naar de bieb voor een verse voorraad zielsnoep. Twee maal +500 pagina's alstublieft en 1 of 2 thrillers voor tussendoor en oh ja, doe er ook maar een oude filosoof bij. Dan gaat het wel lukken de komende tijd.

fragment 04

"En dan kan hij zich niet inhouden en vertelt over de veldslagen die hij heeft gezien en dat degene die die brug opbliezen natuurlijk moordenaars waren maar dat een kanon ook bedoeld was om te moorden en dat hij, Jack Trace, niet kon ontkomen aan het feit dat hij er deel van uitmaakt, op de een of andere manier verantwoordelijk is, alleen al omdat hij daar was en het heeft getekend. Ergens getuige van zijn zorgt dat je er deel van wordt, en dat het geziene deel wodt van jou, en dàt betekent verantwoordelijk zijn, of je wilt of niet. Zoals je ook verantwoordleijk bent wanneer je een gesprek opvangt.  En hij zegt dat hij geen andere manier kan verzinnen om zich van die verantwoordelijkheid te ontslaan dan door te tekenen, vandaar dus deze tekening, en is het eigenijk geen vreemd standpunt? Hij bedoelt het perspectief. Kijk maar, hangend boven het ravijn."

Uit: Signaal en Ruis van John Griesemer

ontvouw

Gister schreef ik over de films die ik het weekend zag. Vandaag meldde Annedien zich als eerste aan voor het avondje bioscopen hier op de bank. Mèt een tip voor nog een film: The Secret. Net even dit stukje bekeken en .... YES. Herkenning, blijdschap, bekrachtiging. Zo werkt het: vraag om wat je wilt, leef alsof het al zo, 'stay on track', en reageer op de mogelijkheden die op je pad komen. Zo doe ik dat ook met Heart Rocking. En daarom weet ik zeker dat het een groot succes is of doe ik dat omdàt ik weet dat het een succes is. Oorzaak of gevolg; maakt niet uit, het ontvouwt zich gewoon.

film kijken

Ha! Heb mezelf lekker getrakteerd op een paar films van de videotheek dit weekend. En niet zomaar films. Alledrie raken ze aan zaken waar ik mee 'bezig' ben. Vrijdag eerst onderuit voor The Lake House. Een heerlijk romantisch verhaal als velen, maarrrr buiten de lineaire tijd 'as we know it'. Behalve smullen van het krijgen-ze-elkaar-wel-of-niet blijft het als een haakje in mijn hoofd hangen: tijd, lineaire tijd. Kan er niets concreets over zeggen maar het blijft hangen. Ook maar weer eens What the bleep do we know kijken. Zaterdagmiddag helemaal klaar voor De Celestijnse Belofte. Hele slechte recensies gelezen over de film maar toch te nieuwsgierig om te laten staan. Helaas, de film doet mij precies hetzelfde als het boek: De inzichten vind ik geweldig en herinneren mij aan mijn verlangen en doel, maar de uitwerking van het verhaal flinterdun en tenenkrommend. Jammer. Tot slot zaterdagnacht de verfilming van de Da Vinci Code (hele slick site, moeite van een klik waard). Toen ik het boek las vond ik het verhaal vooral intrigerend maar ergerde me behoorlijk aan de cliffhangers. Maar de film is vlot genoeg om hier niet zoveel geen last van te hebben. Ben vooral weer gegrepen door het verhaal van Maria Magdalena. De vrouw, het vrouwelijke als bron. Voor geloof, voor leven, voor de wereld. En niet te vergeten de symbolen. Jammie! Toch geïnspireerd. Misschien nog eens met wat mensen hier op de paarse bank kijken en daarna lekker nakletsen... lijkt me wel wat.      

leuk zeg

Da's leuk zeg! Vandaag 'zomaar' twee reacties op dit weblog van mensen die ik (nog) niet ken. Waardering en enthousiasme. Daar word ik warm van : ). Eén van de reacties met een link naar een prachtige Tao Te Tjing site. Helemaal Petra ook. Die gaat gelijk in de favorieten...!

Tao Te King

De grootste deugd is het volgen van de stroom.
Ongrijpbaar en nevelig is de stroom.
Toch heeft de stroom inhoud en vorm.
De stroom is mat en donker.
Toch bevat de stroom een bron van leven.
Deze bron is echt en daardoor kan er vertrouwen zijn.
Vanaf de eerste dageraad tot dit moment is dit begin doorgegeven.
Zo ontvang ik het besef van mijn schepping.

Hoe begrijp ik de schepping?
Hierdoor.
 
vertaling van Roeland Schweitzer

heel veel meer Tao Te King en vertalingen hier op Wikipedia

nieuwe liefde

Ik ken ze: najaarsblues en winterdepressies. Opzien tegen donkere dagen, dagenlange regenbuien en altijd koude voeten. Maar niet dit jaar. Merk ik. Ik geniet enorm van de herfst. Van de zonnige stille dagen, van de grijze, zachte sluierregen, van de rukwinden en slagregens om en op mijn kleine huisje, van de momenten tussen buien door. De grijze lucht, het stille en woeste water. De spiegelingen overal. In een grasspriet, blad of plas. De geur van rotte bladeren. Paddestoelen die ik binnen een week zie komen en gaan. Frisse rode wangen. Thuiskomen bij de warme kachel. Kaarsjes die de hele dag branden. De belofte van de decembermaand die er aan komt - waar ik voorheen nog meer tegenop zag dan tegen de herfst-. Ik geniet en houd van de cyclus, de overgang naar de winter, de ruigheid waarmee alles zich opmaakt voor de onderduik. Alles? Niet alles, ik zie hier en daar verwarring. Zoals de scheut die op springen staat naast mijn uitgebloeide tomatenplanten in de tuin. Ik ben verwonderd. Ik houd van deze herfst.

Hier een greep uit mijn herfstfoto's.