schaduwlicht • petra moes

storm 2

Las net dit stukje van Martin Bril. De geest moet waaien. En (hè hè) ik voel ook weer de twinkeling, het avontuur, de lol van storm. Dat ik gister na 100 meter buiten dacht: ik moet terug, dit is link en toch door ging. Genoot van de windvlagen, het opspattende water, de slidings van de zwarte hond in de modder. Hoe ook zij van het pad werd afgewaaid. "Je voelt je vrij. Eindelijk begrijp je het," aldus Bril. "Met een storm kun je twee kanten op. Binnen blijven, of er recht op af." : ). Tnx Martin! voor de herinnering.

En nee ... , de foto kon niet scherper ; ).

storm

Stormachtig it is, mensen. Vorig jaar, op 1 februari, startte ik met mijn bedrijf. En deze weken staan in het kader van reflectie en contemplatie; spiegelen en beschouwen. Ik kijk naar het beeld aan de horizon wat ik toen had. Dat wat ik hier en nu zie, wat er is. En wat ik voor me zie in de toekomst. In mij en door mij. Dit alles bezien is stormachtig en niet gemakkelijk. Het ziet er anders uit dan ik altijd had gedacht en ik vind het lastig dat onder ogen te zien, te nemen. Dat kost me moeite. Vandaar dat ik stil blijf hier op Schaduwlicht. Het is te privé om dit proces in het openbaar te doen. Achteraf, dan wil ik er wel wat over zeggen. Maar eerst wil ik mijn eigen richting weer zien.

Gistermiddag was ik om 4 uur buiten met de zwarte hond. Ik moest schreeuwen om haar bij me te roepen, boven de wind uit. De keiharde regen deed pijn in mijn gezicht. Mijn arm hield ik boven mijn hoofd om me te beschermen tegen de vallende takken. Het was angstig. Nu is het helder en fris buiten. Het voelt opgewekt en nieuwsgierig. Nieuw. Opgeruimd ook. Laat die storm maar woeden in mij. Ik kijk uit naar de frisheid daarna.

begin

Zoals eerder gezegd had ik een opleidingsweekend. Drie dagen in de werkplaats zoals ik het noem. Intensief en ambachtelijk aan het werk met vriendelijke meesters, gezellen en leerlingen. Daarna een paar uur in de sauna; stoom afblazen, verteren en verfrissen. En nu vervuld en schoon weer thuis. Ik lees mijn aantekeningen door en kom wat regels tegen die er uit springen, me op dit moment raken. En ik plaats ze hier in het licht. Ik weet niet waarom, kennelijk vind ik het belangrijk, ken ik die waarde toe.

Hoe bereid ben je om te gaan beginnen; om beginner te zijn?
Om geen andere reden dan dat dat is waar jij je druk om wilt maken.
Omdat jij het ziet, belangrijk vindt, er waarde aan toekent.
Niets heeft waarde totdat jij het toekent.
Dat besluit kan jij nemen.

Dank Ancilla!

*en praktisch dingetje: er staat een nieuwe kleurenfoto bovenaan deze pagina. als je nog steeds de zwartwit foto ziet: even hard 'refreshen' met CTRL/F5 : )

anders

Wat werk betreft lijk ik maar niet op gang te komen dit jaar. Heb niet echt een Heart Rocking kom-op-we-gaan-er-voor energie. Veel in gedachten, op pad (hier staat een handjevol foto's van de reis naar Parijs) en aan het schrijven ook. Bespiegelingen en gebeurtenissen in mijn 'nog niet geschikt voor publicatie' leven. Er leeft dus genoeg in de stroom en dat is meer dan Heart Rocking. Ook de zwarte hond kan haar draai nog niet vinden. Is na een week 'hotel Marijke' weer aan mijn zijde en gaat donderdag al weer uit logeren omdat ik aan het werk ben in de werkplaats. Ik drijf voort op de stroom. De agenda kritisch in de hand. Dat wel. Want het is mij duidelijk dat ik een paar zaken anders aan ga pakken dan vorig jaar. Keep you posted.

alledaagse bezweringen

Vandaag moest ik naar de tandarts voor een extractie, of platter gezegd: een kies werd getrokken. In de aanloop naar deze belevenis spak ik hier met mensen over. En opvallend vaak hoorde ik: 'het valt reuze mee', 'het is niet erg', 'o, dat heb ik ook eens gehad'. En het voelt alsof ik me een beetje hierdoor heb laten 'bezweren'. Want ik ging er ook heen alsof het om een controle ging. Maar het was helemaal niet zo eenvoudig. De verdoving moest vaak over, de kies eerst doorboord en het gat gehecht. Dat is allemaal geen ramp, maar als ik echt naar mijn eigen gevoel had geluisterd, namelijk dat het wel een kleine, maar serieuze ingreep is, dan had ik me beter voorbereid. Had ik vrij genomen, mezelf wat meer vertroeteld, wellicht iemand meegenomen. Ook kwam vanmiddag de algemene opmerking 'het komt wel goed' bij me boven. Ik hoor hem best vaak. Hardop of in mijn hoofd. Ik heb het hier over de 'het komt wel goed' uitgesproken op momenten dat het spannend is. En ik realiseer me dat wanneer ik die hoor ik extra op moet letten. Want dan 'klopt' er iets niet. Wordt er wellicht iets bedekt omdat er niet naar gekeken wil worden. Om wat voor reden dan ook. En dan is er juist iets te zien. Angst bijvoorbeeld. Of pijn. Zo zie ik het nu. En misschien ook dan.   

heilig hart

Waar was ik toch al die tijd? Onder andere in een zonnig Parijs, bij de Sacre Coeur. Een mooi reisje gemaakt met vrienden Tommy en Peter. Net als ik werken ze als freelance producent èn zijn ze weegschaal. Een mooie combinatie. Ik was eerder alleen in Parijs en verheugde me dan ook op het regeltalent van mijn reisgezelschap. Hoefde ik me een keer niet te bemoeien met welke metro, nu koffie of eerst lunchen en wel of niet het Louvre in. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ook het mijne. En zo werd het de Queeste van de Drie Weegschalen in Parijs. Dolle pret. Vooral omdat ik steeds uitzicht had op een soort Statler & Waldorf : ). Omvliegende dagen. Expresso's, blaren op de voetjes, winkel-in-winkel-uit (ja! alledrie in het nieuw), heerlijk eten, nog meer expresso's, de highlights natuurlijk, lekker slapen èn tussen dat alles door via sms de beroering van mijn eigen heilig hart door een mijnheer. Nee, niet S te V, die doet niet meer mee.

To be continued : ). 

landschap 2006

Zowee, lang geleden was ik hier ... Heb de tijd genomen om het afgelopen jaar eens te beschouwen. Overzien wat ik heb gemanifesteerd, of het nog klopt, waar ik nu ben en waar ik naar toe ga en wil. Een rustige tijd, kabbelend, diep water ook, dat wel. Met veel fijne ontmoetingen: kerst met Peter en Tommy in de Betuwe, een heerlijk oud en nieuw bij mijn ouders in Zutphen en tussendoor mooie ontmoetingen in de wintervuurplaats. Hele mooie. Schoonheid van ongemak, welkom zijn, verhalen, herkenning, niet weten, in het spel zijn, onbekend wat bekend wordt, onbekend blijft of nooit was. En vuur natuurlijk. Tot en met vrijdag ben jij daar ook nog welkom. Zonder mij trouwens want ik trakteer mijzelf op een paar dagen wat verder weg. Nog even wachten dus op een nieuwe berichtenstroom hier.

èn ik wens, jou en mij, een heart rocking 2007 : ). x.