wilgkracht acht

hallo! daar ben ik weer! toen ik begin januari mijn nieuwjaarskaart maakte, een foto zoals gebruikelijk, hield mijn superfijne minolta dimage xt er mee op. balen! Want digi fototoestelletjes repareren, nee, mevrouw, dat kost zeker zo'n 100 euro en voor 200 euro heeft u een nieuwe ... Hmpf.. sta je dan. Mooi apparaatje, 1 klein dingetje stuk en huppekee het is schroot geworden. Maar goed, na een tijdje wachten, want zo gehecht was ik aan mijn toestelletje, mijzelf overgehaald en een kleine olympus gekocht. We zijn nog niet echt heel erg goede vrienden, mijn fe340 en ik, dat gaat niet zomaar en vanzelf, maar ik heb vertrouwen in de toekomst. Daarom ook een nieuwe foto in de kop van dit blog. Niet gek gedaan toch? Ook kun je hieronder een filmpje zien wat ik er vanmorgen mee gemaakt heb. Prima resultaten, dat komt dus wel goed. Maar prettig en belangrijk bijverschijnsel van het hondwandelen met een cameraatje in mijn zak is dat ik zo anders ga kijken, meer tijd ook neem om een vierkante meter weg te bestuderen  of te zoeken welke vogel ik nou hoor. En daar vooral ben ik blij mee. Zo terug zijn in het moment. Gister merkte ik dat terwijl ik liep in de storm en ineens de wilgenkatjes op springen zag staan en de dikke knoppen in de kastanje. En ook vandaag, na de storm het heerlijke voorjaar. Veelbelovendheid in de lucht. Hmmmmm ik heb er zin in : ).
Enne, weet iemand nog een club of mens die blij is met kleine digies die het net niet meer doen?