schaduwlicht • petra moes

buiten spelen

Joehoe! We zijn weer open! Of: het seizoen is weer begonnen. Op waarispee, mijn dag-tot-dag fotoblog zie je hoe ik met Roos en Ilja naar Landgraaf afzak om op Pinkpop te werken als opvang, aanspreek en regelaar-waar-mogelijk van/voor artiesten. De gebruikelijke gezelligheid en voorpret in de auto: bijkletsen, beetje overleggen over hoe-we-het-gaan-doen, welk liedje hoort ook alweer bij welk bandje en meer van dat soort praat. Zeker niet voor het eerst, zo op weg naar een festival. En zo voelt het ook: doorgewinterd en ervaren. Zo ervaren dat eerder wel eens door mijn hoofd ging: hmmm misschien heb ik het daar inmiddels wel gezien. Is het tijd om dat stokje door te geven. Maar aangekomen 'on site' was ik hartstikke blij en de dagen daarop realiseerde ik me dat ik me hier zo 'thuis' voel: de trailers, de podia, de techniek, de mensen, de catering, het kleumen in de regen, het dommelen in de zon, het dienstbaar zijn, de 'kick' van iets voor elkaar krijgen, de stilte op het terrein voor 'we' open zijn en de constante dreunen daarna, het treintje waar je instapt en wat gewoon voortrijdt met het programma .. uur na uur, band na band, de 'thnx', de warmte èn kilte, het all-area rondlopen, het de-weg-weten, en ja ... ook de bandjes en hun shows.... Twee keer 10 minuten heb ik gekeken vanaf het podium: muse en wolfmother. Gaaf en mooi, maar dat was ook weer genoeg. En dat merk ik ook aan de 8 foto's die ik heb gemaakt. Niet de uuberkoele plaatjes die ik had kunnen hebben van de rich&famous vanaf bijzondere plekken. Maar een paar rare huistuinenkeukenfoto's. Zonde eigenlijk. Of niet? Neu ... denk ik. Ik ben er gewoon niet mee bezig. Ben gericht op werk, op service, op aanwezig zijn. En dat maakt ons denk ik ook goed. Daar zijn we voor. Ook Danko wil gewoon een warme douche, een goeie maaltijd en een internetverbinding. En geen gedoe, geen gedweep. Dus doen we dat zo. Met liefde en Rocking Hearts. Joehoe: we zijn weer open en blijven dat nog even. Niks stokje doorgeven : ).

overgave

Ik geef me over.... Bij de start van Schaduwlicht hield ik er erg rekening mee dat ook opdrachtgevers en collega's/concurrenten mee kunnen lezen. Dat maakte dat ik meer beschouwde dan vertelde, meer de wijsheid wilde onderzoeken dan het dagelijks leven (if any difference... ; )...). Maar na de reacties van Henk-Jan en mijn stukje van gister waarin ik gewoon weer SHIT en FUCK zei, mijn dagelijkse realiteit hier weer tevoorschijn kwam, 'klopt' het weer. Klopt het weer met mij wat ik schrijf. Dus ik geef me over aan dat wat er is. Laat mijn hart overlopen waar het vol van is en mijn licht of schaduw er op schijnen.

En vandaag was er een spoedbezoek aan de tandarts. Mijn zielige kiesje, wat al heel veel heeft meegemaakt, kanaalbehandelingen, kaakchirugie, vullen, breken en weer vullen, heeft het opgegeven. Een stukje vulling wilde gister niet meer en bij de tandarts, na behoorlijk wat heen en weer gewroet, stortte het hele bouwval in. *zucht*. 'We moeten hem als verloren beschouwen'. Tja, dat zat er al 20 jaar aan te komen dus het heeft nog best lang geduurd. Maar nu is er een keuze: na verwijderen niks doen, met het risico dat de hele boel scheef gaat groeien of een implantaat er in laten fabrieken (er zijn trouwens heeel veel erge foto's te vinden hierover als je even gaat googelen). Kosten: zo'n 2000 euro. En dat heeft deze doorstarter niet even liggen in de sok onder het matras.  Of (iiiieeeek!) op tandreis naar Turkije, dat kan ook nog. Ik laat dit weekend mijn gedachten er over laten gaan, maandag kiezen.

geen feestvarken

Vanmorgen zo'n blij stukje. Vanmiddag was het een stuk minder... Eèn van mijn uitstaande offertes wordt niet omgezet in een opdracht. Lekker neutraal, om dat zo te zeggen. (Heeeel anders gezegd: ze motten me niet. Maar nee, dat is zo'n ettertje in mijn hoofd die zich er mee wil bemoeien.) Reden voor het geven van de opdracht aan mijn collega is zijn vestigingsplaats: ook Amsterdam. Fuck! Ik baal er echt flink van. Ik snap ze, het was qua logistiek ook niet heel erg handig, maar zoals het nu gezegd wordt is dat het enige doorslaggevende punt. Daar had ik dan graag nog iets over gezegd. Anyway, zo gaat dat.
Ik kreeg dit telefoontje toen ik onderweg was naar de lancering van Goodies. Eric van Veluwen had de uitnodiging aan mij doorgespeeld. Super! Want Goodies is HELEMAAL Heart Rocking! En de mensen daar dus ook. Kansen voor werk en netwerk. Dus na auto, trein en tram kwam ik aan. Inderdaad. Medewerkers, vrienden, hip en vrolijk. En ik alleen. Shit. Hier had ik me niet echt op ingesteld. Noem het naief, noem het overmoedig. Ik was gewoon  vergeten dat ik op zo'n borrel waar ik niemand ken vaak doodongelukkig word. Heb er overigens niet lang over gedaan om met mijzelf te overleggen of en hoe ik contact zou maken. Het voelde daar gewoon niet passend. Niet passend om over mijzelf en Heart Rocking te beginnen, geen plek voor eerste kennismaking. Zij waren het feestvarken. Dus na een kwartier stond ik weer buiten. Na, dat dan nog wel, een praatje met de mevrouw van de bank. Morgen maar gewoon bellen en een afspraak maken. En volgende keer naar zoiets een fijne gezelligerd mee die mij helpt het ijs te breken.

jarig

De zwarte hond is jarig vandaag. Ze is twee jaar. Ik moet denken aan wat ik vandeweek tegen een paar vrienden zei:"Yke heeft mijn leven gered". Terwijl ik het zei vond ik het nogal overdreven-dramatisch klinken. Toch is het zo, voelt het zo. De dagelijkse wandels, het weer-of-geen-weer buiten, de andere hondenmensen, de zorg, het warme krulletje in mijn knieholten 's nachts. De Liefde. Lang zal Yke leven!

foto: Annedien Hoen

rock

Vandaag is een megamailing de deur en outbox uitgegaan. Negen maanden na de start en is Heart Rocking Time van de wereld. Hield me tot nu toe wat terug, was erg voorzichtig, maar vanaf nu is er geen houden meer aan. Daar had ik mijn re-treat voor nodig. Anyway, in de tekst van mijn bericht stond een klein onderzinnetje: 'what makes your heart rock?' Maar toen kwam Annedien met het idee de lezers hier ook daadwerkelijk op te laten reageren. Dus hup! een prijzenpot gespekt, Arlette als boegbeeld op de HR News pagina en we hebben een actie. Ik ben benieuwd. Weet wel dat wanneer we die vraag eerder stelden, bijvoorbeeld aan artiesten op Lowlands, er de mooiste antwoorden kwamen. Touching... spannend... De beetje bizarre info over priem- en samengestelde getallen bij de verdeling van de prijzen maakt het waarschijnlijk onnodig ingewikkeld maar daar heb ik zelf dan weer erg veel pret om : ). En ja, ontvangers van de brieven en mail, dat plaatje van die steen bovenin, die komt uit Petra. En dat maakt mijn hart petra. : ). 

foto: geoff hartman

experiment

Laatst tipte ik een vriend van mij, die een hele stapel werk te doen had waar hij niet 'aan toe' kwam, met de laptop naar een waddeneiland te gaan. En met dat ik dat zei had ik daar zelf zooooo veel zin in! Maar hoe ver moet je gaan om dat wat je 'in de weg staat' achter je te laten? Ik ga experimenteren. Heb net boodschappen gedaan voor een week, de moet-moet klusjes verwerkt, ruim straks mijn huis op en ga dan 'in retraite'. Hier en nu. Een re-treat in mijn hoofd, een mindset. Kijken of het werkt. Of ik mijzelf zo kan programmeren dat ik niets hoef met alles wat op mij afkomt. Van buiten en van binnen, in mij en om mij. En 1 keer per dag inloggen, of misschien wel helemaal niet... Ga ik er achter komen hoe verslavend het is, adsl.