Here comes the season ... Het is mijn beredrukkemaand. Zoals ieder jaar toptijd in festivalland en ik doe er een extra schepje bovenop omdat het ook een toptijd is om te stoppen met roken. Volop cursussen dus. Verder is Eriks boek inmiddels uit en daar komt ook nogal wat activiteit uit voort. En dan is er nog een werkplaats en een zwarte hond. Hoe doe ik dat toch? En ontdek dat er geen onderscheid meer is tussen werk, studie, prive. Het is allemaal Heart Rocking, het is 100% Petra. Werken en spelen met vrienden en mensen om vrienden mee te worden. Soms voor niks, soms voor veel geld. En van alles er tussenin. Een heel bijzonder leven eigenlijk : ). En dat wil ik vormgeven. Om in stand te houden en te illustreren. Na deze drukke festivalmaand (Rage Rules!) ga ik mijn site eens flink onder handen nemen. En bedenken wat ik met deze blogs moet, wil en kan. Fijn om te horen dat mensen blij zijn als ik schrijf. Dat helpt. Maar of ik echt ga doorstarten? Ik twijfel daar aan ... En die twijfel komt ook omdat ik inmiddels 'klanten' heb. Mensen die gecoached en getraind worden door mij. En die lezen ook mee. Hoe verhoud ik me daar nou weer mee? Mogen die ook alles van mij weten? Nee, eigenlijk niet, maar waar ligt de grens ... daar ga ik eens wat mee spelen ... En tot die tijd lekker buitenspelen in Nijmegen. Zonder voetbal. : ).

Voor mijn school - wat begon als een 'werkplaats' om lekker aan mijzelf te processen en inmiddels heus een nieuw vak van mij lijkt te worden - moet ik veel lezen. Vaste klant bij de psychologie-afdeling van bol dus. En die bol doet dat best wel slim, want bijna altijd neus ik even verder bij 'kopers van dit boek kochten ook' of ander slimme doorverwijzers. En bij neuzen blijft het niet. Tegen alle afspraken met mijzelf in bestel ik nog wat extra's met 1 druk op de knop. Lekker makkelijk : ). Meestal zijn het mooie kleine 'hebbeboekjes' waar ik ook echt blij mee ben. Zo ook dit keer. Blij verrast ben ik met het boekje 'Ons diepste zelf' van Thomas Moore (niet te verwarren met Thomas Moore ... : )... ). Past zo bij nu.

'De sleutel tot het zien van de ziel van de wereld en het tot leven wekken van de eigen ziel is dat we boven de verwarring uitstijgen die maakt dat we denken dat het feit werkelijkheid is en de verbeelding een illusie. Het is precies andersom. Het feit is een illusie, want elk feit maakt deel uit van een verhaal en is doordrenkt met verbeelding. Verbeelding is werkelijk, want elke waarneming van de wereld om ons heen wordt gekleurd door de met verhalen of beelden gevulde lens waardoorheen wij haar waarnemen. We zijn in ons dagelijks leven allemaal dichters en kunstenaars - of we die rol nu al dan niet erkennen en of we er al dan niet in geloven.'

leuk! nu kan ik behalve de foto van de dag ook het liedje laten horen wat die dag in mijn hoofd zit/zat of wat ik wel wil laten horen maar niet in woorden kan vertellen. Want dat is waar: ik heb bijna altijd een liedje in mijn hoofd. Soms weet ik niet eens precies welk, merk ik het pas als in het winkelcentrum mensen omkijken omdat ik zo hard fluit of neurie. Soms ook zware kost die niet naar buiten komt, de bromt en zoemt in de ondergrond. Maar vandaag niet: een lief walsje... En ik vind internet steeds leuker worden, moet je nagaan, het was al zo leuk! Maar bij blogmusik maak je dus je playlisten om online te luisteren, embed je je lievelingsliedjes zoals hieronder èn laad je (als je dat wilt) je eigen muziek op naar de server. Op die manier wordt de 'bieb' van de site bijgehouden en aangevuld door de gebruikers. Meer en meer gemeenschapszin voor het grote publiek. Internet waarvoor het bedoeld is. En ik word daar blij van. Morgen weer over mijzelf, ik word hier steeds nerd-ier met mijn reviewdjes ... klik > .

Vandaag realiseerde ik me dat voor mij de fijnste dingen vaak zo klein zijn. En onverwacht. En dat daar een verband tussen lijkt te bestaan. Wanneer ik het niet verwacht en het is er ineens is het driedubbel pret. Zoals bovenstaande foto. Het weer vandaag was mijn favorietste: warm. fris. helder. Van dat weer ook dat heel mooi is maar heel weinig mensen door hebben (= het rustig is bij de plas). Vandaag dus; ochtendwandel was al fijn. Fluweel in lucht en licht. Bij de avondwandel ging ik zitten in het gras en liggen. Een paar minuten maar. Genoeg. Genoeg om te laden en te laven. De geur van gras en water, de koelte van de aarde, het gespetter van de zwarte hond verderop, gepiep van vogels, een diepe zucht van mij. Klein en onverwacht. Hoogtepunt van de dag.

Hollen of stilstaan. What else is new...? Een paar weken geleden nam ik de klus van producent van de culturele zondag 'kunst in mijn buurt' aan. Het leuke en fijne is dat de werkdagen precies rondom mijn al eerder geplande afspraken kunnen. En dat is ook het nadeel. Want de vrije dagen zijn op. En dan bedoel ik echt op. Ook de weekends. Die besteed ik aan facturen sturen, administratie, stofzuigen, studeren voor het examen eind augustus en weblogs bijhouden ; ). Even hollen dus. Onder de mensen zijn. Ervaren hoe het ook al weer is om te vergaderen. En een strak regime en me daaraan houden.... in mijn dromen. Want vanaf vandaag zou ik om 22.00 naar bed en om 6.15 er uit. En nu is het bijna twaalf uur. Een strak regime ... dat is nou eenmaal niet mijn ritme. Trouwens, op de zomerschool leerde Diederik ons dat we met weinig slaap toe kunnen als je overdag maar voldoende droomt. Dagdromen in de auto en staren als ik buiten ben met de zwarte hond. Dat lijkt mij wel te passen.
Zo. Dit is een stukje om er weer 'in' te komen. Kijken of de bespiegelingen weer hun uitweg gaan vinden. Of dat dit ritme echt maandelijks wordt...