schaduwlicht • petra moes

fragment 06 - wonder

'Op een dag schonk zij water voor mij in. Het was een eenvoudig glas, maar zij hield het tegen het licht, zoals je bij een kristallen bokaal doet. Ik keek, maar kon met de beste wil van de wereld niet ontdekken wat zij er in zag. "Water neemt de vorm aan van de houder." Zij sprak vol ontzag. "Net had het nog de vorm van de kan, nu heeft het de vorm van het glas." Zij zei het alsof ze mij op een mirakel wees. Ik lachte haar uit. Geschokt keek ze op. Tranen sprongen in haar ogen. "Het leek zo'n wonder. Ik heb mij er altijd over verbaasd. Het water in de beek heeft de vorm van de oever. In mijn hand neemt het de vorm aan van mijn handpalm." Zij raakte werkelijk overstuur. "Zo bijzonder vond ik het. Ik wilde het met u delen. En nu denkt u dat ik onnozel ben." Ik weersprak dat uit alle macht, maar daarme suste ik haar niet. "Daar gaat het niet om," snikte ze. "Het is alleen... ik heb altijd gedacht dat het zo mooi was en nu zal het voortaan heel gewoon zijn." Monsieur le chevalier de Seingalt stond nog steeds op straat met zijn hoed in de hand. Het regende, maar dat scheen hem te ontgaan. Nog altijd zochten zijn ogen door mijn sluier heen de mijne.
'Waarom zou een wonder geen wonder zijn alleen omdat een ander het niet ziet?'

uit: Een schitterend gebrek van Arthur Japin

fotografie: Annedien Hoen

fragment 05 - kristallen helderheid

"En als er 's nachts onder een vrachtkar een lantaarn was opgehangen die de draaiende, reusachtige schaduwen van het wiel op de muren schilderde, dan kon een minuut lang het spel van die schaduwen even vol zijn met scènes, gebeurtenissen en verhalen als de hele Vergilius. Het was hetzelfde onwerkelijke, magische materiaal waarvan 's nachts de dromen geweven waren, iets nietigs, waarin alle beelden van de hele wereld besloten lagen, water, in welks kristallen helderheid de vormen huisden van alle mensen, dieren, engelen en demonen als nimmer slapende mogelijkheden."

uit: Narziss en Goldmund van Hermann Hesse

nog een liefde

Och, wat houd ik van boeken. Niet om te hebben -een paar jaar geleden heb ik mijn voltallige bibliotheek afgevoerd naar de tweedehandswinkel- maar om te lezen. Voor mijn studie, voor mijn nieuwsgierigheid maar de laatste maanden vooral voor het verhaal. De verhalen in romans ... Ik heb de laatste weken zulke fijne boeken gelezen. Van die boeken die in je beklijven. Te intens soms om veel achter elkaar te lezen. Intense onderwerpen en schrijfstijl die na 10 bladzijden eerst moet inzinken. En dat voel ik dan overdag, door de dag. Dan kan zo'n figuur, een gebeurtenis of decor even door mij heen flitsen, ben ik heel even in een andere wereld. En ik kom citaten tegen, die moet ik dan gewoon delen. De fragmenten hier opschrijven. Om zelf weer terug te lezen. Te bemerken hoe de schrijver mij daar heeft geraakt. In herkenning, in wijsheid, in opening, in samenvatting. Hmmmm. 'Signaal en Ruis' is uit. Morgen naar de bieb voor een verse voorraad zielsnoep. Twee maal +500 pagina's alstublieft en 1 of 2 thrillers voor tussendoor en oh ja, doe er ook maar een oude filosoof bij. Dan gaat het wel lukken de komende tijd.

fragment 04

"En dan kan hij zich niet inhouden en vertelt over de veldslagen die hij heeft gezien en dat degene die die brug opbliezen natuurlijk moordenaars waren maar dat een kanon ook bedoeld was om te moorden en dat hij, Jack Trace, niet kon ontkomen aan het feit dat hij er deel van uitmaakt, op de een of andere manier verantwoordelijk is, alleen al omdat hij daar was en het heeft getekend. Ergens getuige van zijn zorgt dat je er deel van wordt, en dat het geziene deel wodt van jou, en dàt betekent verantwoordelijk zijn, of je wilt of niet. Zoals je ook verantwoordleijk bent wanneer je een gesprek opvangt.  En hij zegt dat hij geen andere manier kan verzinnen om zich van die verantwoordelijkheid te ontslaan dan door te tekenen, vandaar dus deze tekening, en is het eigenijk geen vreemd standpunt? Hij bedoelt het perspectief. Kijk maar, hangend boven het ravijn."

Uit: Signaal en Ruis van John Griesemer

Tao Te King

De grootste deugd is het volgen van de stroom.
Ongrijpbaar en nevelig is de stroom.
Toch heeft de stroom inhoud en vorm.
De stroom is mat en donker.
Toch bevat de stroom een bron van leven.
Deze bron is echt en daardoor kan er vertrouwen zijn.
Vanaf de eerste dageraad tot dit moment is dit begin doorgegeven.
Zo ontvang ik het besef van mijn schepping.

Hoe begrijp ik de schepping?
Hierdoor.
 
vertaling van Roeland Schweitzer

heel veel meer Tao Te King en vertalingen hier op Wikipedia

fragment 03 - dromen

"Het merkwaardigste aan dromen is dat ze allemaal uitkomen, dat is altijd zo geweest ook al wil men het niet toegeven. En het is typisch voor het menselijk gedrag dat de mens absoluut niet verwonderd is als zijn dromen uitkomen, het is alsof hij er altijd rekening mee heeft gehouden. Bestemming en vastberadenheid zijn als broer en zus, ze sluimeren beide in hetzelfde hart."

Uit: Onafhankelijke mensen van Halldor Laxness

fragment 02

uit: Onafhankelijke mensen van Halldor Laxness

fragment 01

uit De Waarnemer van Wim Kayzer