schaduwlicht • petra moes

spiegel

Zoals ik eerder deze week schreef ben ik weer aan het erpee-en. Dat was al weer een tijdje geleden want mijn aandacht lag bij andere zaken. Bovendien voelt het op de een of ander manier niet oke om al die mannen zo te scannen. Ongeveer 0,3 seconden kijken naar een foto... en door.... Maar ja, ik zoek 'het' en ging dus in de herstart. Maar het viel me zo op gister, en vandaag ook, dat ik volledig inkak als ik daar mee bezig ben. Hang uitgeblust en leeggelopen voor de computer, zo moe. Alsof mijn energie gejat wordt. En ineens realiseerde ik me het spiegelende effect van dit scrollen. Als ik op deze manier naar mensen kijk, kijk ik ook zo naar mijzelf. En dan blijft er niks van over. En da's niet pluis. Anders kijken dus, op erpee en in real life. En mijnheer S te V, ik kijk uit naar de wandeling ; ).

privé heart

Ik ben weer aan het RP-en. Ineens dacht ik gister: als ik niks doe gebeurt er ook niks. Best leuk hoor: veel, veel thuis werken, naar school, werkoverleggen met allerhande mensen. Maar 'het' schiet niet echt op. Is ook wat saai zo; dag-in-dag-uit samen met de zwarte hond. Dus op zoek naar een man. Op internet. En bij de eerste poging was het al raak. Raak in die zin dat ik merk hoe lang ik me NIET hier mee heb bezig gehouden. Met hofmakerij, met blozerij, ontdekking, onzekerheid, herkenning, spanning, kriebels. Mijn privé-hart zeg maar. Merk nu hoe het laatste jaar in het teken stond van zaken, manifesteren, doel voor ogen, wind in de zeilen. En merk hoe de ander nodig is om mijzelf te ervaren. De theorie in de praktijk, midden in het spel. Hallo, mijnheer S te V. Lees je mee? Misschien wordt het nog leuker : ). Van mij mag het! 

soms

Soms heb je van die dagen dat alles samen valt en klopt. Dat je staat als een boom. Dat er licht om en in je is en schaduw. Dat je het schaduwlicht gewoon kunt zien. Kent. Herkent. En laat. Laat voor wat het is en zelf hier staat als die boom. De wortels diep in de aarde. De takken reikend naar de lucht. Zonder euforie daarover. Zonder opgefoktheid, hoe dan ook. Soms zo'n dag dat ik gewoon ben. Waarlijk zijn. Vandaag.

in sync

Ik ben in sync (of noem het ... heb synchronistische ervaringen) met Paulo Coelho, de schrijver. Of zijn boeken. Kreeg zondag 11 minuten van sinterklaas. Mooi, want dan kan ik het exemplaar van een ex dat hier nog steeds ligt eindelijk terug sturen. Gisteren een reactie op dit weblog met een citaat uit De strijders van het licht. En vanmiddag viste ik uit mijn brievenbus een uitnodiging voor een Lichtfeestje, een kerstborrel, met daarin een stukje uit mijn favorite of all times, De Alchemist. En vooral die laatste 'is jammie' vandaag: "Voor ze een droom verwezenlijkt, wil de ziel altijd eerst nog testen wat je onderweg geleerd hebt. Ze doet dat niet om je te sarren, maar om je -samen met je droom- ook de lessen te laten verwerven die je leert terwijl je werkt aan je droom. Dat is het moment waarop de meeste mensen afhaken. Dat is wat wij in woestijntaal noemen 'sterven van de dorst terwijl de palmbomen reeds opdoemen'. Zoeken begint altijd met beginnersgeluk en eindigt met de tekst van de veroveraar." 
b.t.w. this posting is NOT sponsored by bol.com ; ). 

zo dus

Ik was net begonnen met een stukje over dat ik het druk heb en weinig tijd aan mijzelf besteed. Maar toen ik het nalas dacht ik: wat een gelul. Ik ben elke minuut van de dag met mijzelf bezig. Beschouw Heart Rocking en mijzelf steeds en steeds en steeds maar weer in relatie tot alles om me heen. Vrienden, werk, nieuwe en oude klussen, dingen die gewoon moeten gebeuren, dingen die ik met veel liefde doe. Druk dus en moe. En veel. En dat is het. En om dan toch ook maar even mijn mening er over te geven: fijn : ). En niet altijd makkelijk. Zo dus nu.  Met de volle maan.

emoties

Las op het weblog van Erin Pavlina over kiezen voor emoties en moest terugdenken aan afgelopen zaterdag. Ik begeleidde op die dag met een aantal toffe Heart Rockers de artiesten op Dance 4 Life in het Gelredome. Voordat ik 's morgens wegging had ik nog even mijn horoscoop voor die dag bekeken op mijn favoriete astrosite. Hierin stond dat ik nogal heetgebakerd en onredelijk kon zijn die dag. Dus ik nam me voor om elke keer wanneer ik me geïrriteerd voelde eerst tot 10 te tellen voor ik iets anders zou doen of zeggen. En weet je wat? Het werkt! Ik heb inderdaad vaak 1, 2, 3, etc. gedaan. Hoewel, vaker nog: ... jee, moet dat nou zo, wat een ... o nee ... 1-2-3-. En met het tellen merkte ik dat de opwinding helemaal nergens over ging. Even afstand nemen. Mijzelf loskoppelen van de emotie. Hartstikke makkelijk en heel erg handig! Ik houd hem er in. Bevalt heel goed, zo een beetje tellen : ).

aandacht

Ik kreeg een mooi kado en ik wist het niet eens... Een dikke week geleden gaf Henk-Jan mij een Flickr Pro Account  zodat ik meer sets kan maken en een onbeperkte hoeveelheid foto's online kan zetten. Hij moest mij een mailtje sturen waarin hij dat vertelde want ik had het dus niet door. Echt geven zeg maar in plaats van terloops aanreiken ; ). Jeetje wat was en ben ik blij : ) ! Niet alleen om het kado zelf, maar om dat te ontvangen uit waardering... Dus zei ik gister tegen hem: dan ga ik morgen foto's maken van de regen. En die kun je nu hier zien. Net nadat ik de foto's vanuit de auto had gemaakt realiseerde ik me dat fotograferen eigenlijk heel Zen is. Ik merkte namelijk dat ik even 'weg' was geweest. Weg uit de drukte, het verkeer, het iets vinden van de stortbui. Helemaal in het moment, in het hier, in het nu. Alleen kijkend naar de druppels, het licht. Zonder er iets van te vinden. Niet weg dus. Maar thuis. Een licht, opgaand moment... En ik had nog een mooie ervaring. Sinds ik meer lees over en let op synchroniciteit doe ik er ook spelletjes mee. Eigenlijk een Game of Now, een spel van het nu. Annedien en ik deden het al eerder: in de auto de radio aanzetten, horen wat er is, radio uit en dan kijken, bedenken wat dat kan betekenen. Een beetje als tarotkaarten. Het gaat er niet om dat de kaart of dat wat je hoort waarheid is, maar dat het een perspectief biedt om naar het moment te kijken, een ingang die je zelf niet zomaar ziet. Ik dus de radio aan en ik hoorde: "... het is eigenlijk net als vroeger, toen je kind was. Alles om de aandacht te krijgen..." Wat moet ik daar nu mee? dacht ik. Maar na een beetje mijmeren realiseerde ik me dat ik de laatste drie weken vooral re-actief ben wat werk betreft. Ik put weinig uit mijn eigen bron. Zit veel te hangen en te surfen achter de computer. Te wachten. 's Avonds lichtelijk gefrustreerd naar bed omdat er niets uit mijn handen, uit mij, komt. Ik zit te wachten op de aandacht. Er moet wat veranderen, ik wil graag wat veranderen. Heb ook al een idee welke kant dat uit gaat maar houd dat nog even voor mijzelf. Dat heet even tijd nodig ...

ontvouw

Gister schreef ik over de films die ik het weekend zag. Vandaag meldde Annedien zich als eerste aan voor het avondje bioscopen hier op de bank. Mèt een tip voor nog een film: The Secret. Net even dit stukje bekeken en .... YES. Herkenning, blijdschap, bekrachtiging. Zo werkt het: vraag om wat je wilt, leef alsof het al zo, 'stay on track', en reageer op de mogelijkheden die op je pad komen. Zo doe ik dat ook met Heart Rocking. En daarom weet ik zeker dat het een groot succes is of doe ik dat omdàt ik weet dat het een succes is. Oorzaak of gevolg; maakt niet uit, het ontvouwt zich gewoon.

nieuwe liefde

Ik ken ze: najaarsblues en winterdepressies. Opzien tegen donkere dagen, dagenlange regenbuien en altijd koude voeten. Maar niet dit jaar. Merk ik. Ik geniet enorm van de herfst. Van de zonnige stille dagen, van de grijze, zachte sluierregen, van de rukwinden en slagregens om en op mijn kleine huisje, van de momenten tussen buien door. De grijze lucht, het stille en woeste water. De spiegelingen overal. In een grasspriet, blad of plas. De geur van rotte bladeren. Paddestoelen die ik binnen een week zie komen en gaan. Frisse rode wangen. Thuiskomen bij de warme kachel. Kaarsjes die de hele dag branden. De belofte van de decembermaand die er aan komt - waar ik voorheen nog meer tegenop zag dan tegen de herfst-. Ik geniet en houd van de cyclus, de overgang naar de winter, de ruigheid waarmee alles zich opmaakt voor de onderduik. Alles? Niet alles, ik zie hier en daar verwarring. Zoals de scheut die op springen staat naast mijn uitgebloeide tomatenplanten in de tuin. Ik ben verwonderd. Ik houd van deze herfst.

Hier een greep uit mijn herfstfoto's.

eikeltje

Was vanmorgen bij Biologica en denk wel dat ik een heel mooi eikeltje heb zien vallen. Of heb ik het geplant? Beiden. Een samenspel tussen de èèn en de ander. De grond en de boom, de vrucht in het midden. En die kon 'aarden'. Mooi. : ) Ik ben blij.