schaduwlicht • petra moes

bruggetje

Alweer drie weken geleden; bloggen is echt uit mijn systeem geraakt. Plaatjes maken gaat wel lekker ... merk dat ik ook zo mijn verhaal kan vertellen. Het heeft in ieder geval genoeg aanknopingspunten voor mijzelf ; ). Maarrrr nieuwe klus dus. Een pittige. Ik ben/word producent van het project Community Art van de Vrede van Utrecht: Culturele Zondag op 23 september en werkconferentie de donderdag ervoor. Best lang geleden dat ik zo een productieklus van een paar maanden op me nam. De hele zomer op kantoor ook. De werkdagen weven zich prachtig om de festivals die nog gaan komen en de opleiding (o ja ook nog een examen te doen .... iek! ... ) en dat betekent eigenlijk meer dan fulltime bezet. Moet er nog aan wennen. Ben nu vooral moe. Van de korte nachten en het vele in mijn hoofd. Het wordt zoeken, puzzelen in het praktische. Zwarte hond wel of niet mee, met auto, trein, bus of fiets; wanneer de boodschappen, het huishouden, studie en ontspanning. Vandaag na de werkdag, de hondenwandel en eten koken plofte ik op de bank en wilde ik wel erg graag roken. O ja, dan deed ik dat ook, herinnerde ik mij. De overgang naar 'eigen tijd', het bruggetje. *hier begon ik al weer te filosoferen over 'eigen tijd' en wat dat dan is, maar ik wou gewoon roken. punt. en nam nog een kauwgom. punt*. Er is zoveel te melden dat ik niet weet wat ik melden moet, in het weekend wellicht. Blijf maar foto's kijken. Die vertellen het wel.

buiten spelen

Joehoe! We zijn weer open! Of: het seizoen is weer begonnen. Op waarispee, mijn dag-tot-dag fotoblog zie je hoe ik met Roos en Ilja naar Landgraaf afzak om op Pinkpop te werken als opvang, aanspreek en regelaar-waar-mogelijk van/voor artiesten. De gebruikelijke gezelligheid en voorpret in de auto: bijkletsen, beetje overleggen over hoe-we-het-gaan-doen, welk liedje hoort ook alweer bij welk bandje en meer van dat soort praat. Zeker niet voor het eerst, zo op weg naar een festival. En zo voelt het ook: doorgewinterd en ervaren. Zo ervaren dat eerder wel eens door mijn hoofd ging: hmmm misschien heb ik het daar inmiddels wel gezien. Is het tijd om dat stokje door te geven. Maar aangekomen 'on site' was ik hartstikke blij en de dagen daarop realiseerde ik me dat ik me hier zo 'thuis' voel: de trailers, de podia, de techniek, de mensen, de catering, het kleumen in de regen, het dommelen in de zon, het dienstbaar zijn, de 'kick' van iets voor elkaar krijgen, de stilte op het terrein voor 'we' open zijn en de constante dreunen daarna, het treintje waar je instapt en wat gewoon voortrijdt met het programma .. uur na uur, band na band, de 'thnx', de warmte èn kilte, het all-area rondlopen, het de-weg-weten, en ja ... ook de bandjes en hun shows.... Twee keer 10 minuten heb ik gekeken vanaf het podium: muse en wolfmother. Gaaf en mooi, maar dat was ook weer genoeg. En dat merk ik ook aan de 8 foto's die ik heb gemaakt. Niet de uuberkoele plaatjes die ik had kunnen hebben van de rich&famous vanaf bijzondere plekken. Maar een paar rare huistuinenkeukenfoto's. Zonde eigenlijk. Of niet? Neu ... denk ik. Ik ben er gewoon niet mee bezig. Ben gericht op werk, op service, op aanwezig zijn. En dat maakt ons denk ik ook goed. Daar zijn we voor. Ook Danko wil gewoon een warme douche, een goeie maaltijd en een internetverbinding. En geen gedoe, geen gedweep. Dus doen we dat zo. Met liefde en Rocking Hearts. Joehoe: we zijn weer open en blijven dat nog even. Niks stokje doorgeven : ).

nearling

In mijn vorige postings heb ik wel iets geschreven over opnieuw bezinnen, stilte nodig en dat soort zaken. En gezegd dat ik er later op terug zou komen. Bij deze dan. Op 1 februari was ik een jaar bezig met Heart Rocking Time. En eigenlijk was ik niet zo ver als ik wilde. Er lukte 'iets' niet. Ik had wel goeie gesprekken met potentiele opdrachtgevers maar verzilveren, no way. En de twijfel sloeg toe. En na de twijfel het gevoel van falen. Het gevoel van: shit, als dit het niet is, wat schaam ik me dan. Me and my big mouth. Zo hoog van de toren blazen een jaar lang en dan nu hier met lege handen staan. Zo voelde het. En zo voelt het soms nog. Ook al merk ik dat de energie stroomt als ik me met trainingswerk bezighoud, dat er andere klussen op mijn pad komen die me op het lijf en in de tijd geschreven zijn, dat het dus eigenlijk wat werk betreft heel goed gaat maar dat het er gewoon heel anders uit ziet dan ik had gedacht. Prima, maar toch voel ik me soms nog 'mislukt', ook al zeggen anderen 'joh, wat maakt het uit, dit is kennelijk je weg, etc'. Tot gister. Gister kreeg ik een mail van Ramon met de launch van zijn boek Creativity Today. Daar kwam ik de term Nearling (zelfs met eigen url...) tegen. En een nearling is: something that you did with the right intentions, which has nog (yet) led to the right results. En daar voel ik me ok bij. Zeer ok zelfs. Tuurlijk heeft Heart Rocking me heel veel gebracht (mensen, ideeen, standpunten, plaatsen, blogs, kennis, ontwikkelingen) en in die zin zijn er wel degelijk 'results'. Maar op de een of andere manier maakt het traject tot nu toe zien als een 'nearling' mij lichter. Kan ik het 'nemen'. Zie ik de werkelijkheid onder ogen: ik heb niet de resultaten behaald die ik wilde. Dat is teleurstellend. En ja, er zijn ook zaken die verheugend zijn. Zo zie ik het nu en dat is fijn. En dat is goed.

ik ga NIET twitteren

Zo. Ik ben dus weer een beetje aan het bloggen, foto's bewerken en dat soort computerdingetjes. Zie ik bij deze inhaalslag dat 'twitteren' het h-e-l-e-maal is these days. Wat is twitter? Een manier om steeds te schrijven wat jij aan het doen bent ('ik bel nu met mijn moeder, ik schrijf nu aan mijn weblog') maar vooral ook te lezen wat anderen doen. Hip en reeds vele verslingerden op het web ... Kan me voorstellen dat je (ik) er door geobsedeerd zou kunnen raken. Ik weet immers van alles van obsessies ... Maar goed, een echte wannahave, dus die moet ik ook hebben : ). Dus pee aan de slag. Maar op de een of andere manier lukt het mij niet om mijn frame-pje goed in mijn ontwerp van mijn blog te krijgen. Was twee weken geleden al aan het klooien, pakte het gisteravond weer op en ben tot 1 uur aan het prutsen geweest. Zonder resultaat en onvoldaan ging ik slapen. En bij het wakker worden dacht ik: ik ben gek ook, natuurlijk ga ik NIET twitteren ... Ik ben er mee bezig omdat het KAN maar WIL ik het ook? En het antwoord: nee, ik wil door de dag heen helemaal niet bezig zijn met het poetsen van mijn superego en/of omgeving. Ik ben juist op zoek naar zingeving en betekenisvolheid in mijn eigen dagelijkse wereld. En naar echt en waardevol contact. Actief in plaats van alleen maar Re-actief. En de tijd die ik dan niet aan Twitteren besteed, daar kan ik leuke andere dingen voor doen: mijn foto's bijwerken, een wandeltje maken, misschien zelfs iemand bellen of een echt kopje koffie drinken. Dan vertel ik gewoon wat ik doe, zo door de dag heen. Ook leuk. : ).

cyberspace

Soms moet ik er nog steeds aan wennen: webloggen. Want ik kan dan wel weinig schrijven op het moment, dus zelf niet zo dagelijks er mee bezig zijn; dat wat er staat, staat er en blijft toegankelijk. Via een omweg en onverwachte hoek werd ik herinnerd aan mijn weblogs vandaag; belde met iemand die heel veel van me wist ... Ben nu vooral met de nieuwste bezig. Eigenlijk dus ook met zelfportretten. En dat past wel nu. Er is overigens wel veel veranderd ten opzichte van begin van dit jaar. Heel belangrijk ding is dat ik niet meer rook. Sinds 11 februari. En daar ga ik nog eens een aparte posting(s) aan wijden, want heb daar zeer uitgesproken verhalen over ... Verder ben ik me meer en meer op het trainingsvak aan het werpen en dan vooral trainingen op het gebied van bewustzijn. Door mijn opleiding natuurlijk, maar ook door wat er op mijn pad komt bij de Helderheid. Mijn stroom lijkt meer en meer die kant op te gaan. Maar ook de culturele klusjes komen weer op gang. De festivals in juni en volgende week een gesprek met de Vrede van Utrecht. Dat zijn de feiten. Voor nu even hier. En later weer meer. Trouwens, ben vandaag weer aan het bloggen gegaan door een uitnodiging van Simon Renes voor een blog-branche-borrel. Ik realiseer me dat (net als bij Henkjan) mijn leven echt veranderd is door het bloggen. Veel mensen, veel inspiratie, veel contacten en verbindingen. Vandaar denk ik, dat ik ineens hier weer ben. Inzicht valt dat het echt meer is dan wat letters cyberspace inwerpen ... Ze vallen ergens, da's het mooie.

YEAH! ik ben er weer

Zo trouwe lezers, e-i-n-d-e-l-i-j-k ben ik er weer. Vanaf december niet op HR news en januari hier geschreven. Waarom en wat? De storm woedde voort, dat vat het denk ik wel samen. De storm woedde voort en ik ging kopje onder. En ik wilde hier niet 'weet niet - twijfel - misschien' enzo blijven schrijven. Het ging trouwens verder dan twijfel. Van grote hopeloosheid tot lakse lethargie. Dus daarom: terug uit de buitenwereld, in mijzelf, in mijn hutje. En dat was zeker goed. Zo ben ik de laatste maanden afgekickt van het bloggen, lezen, surfen. Er zijn zoveel widgets, tools, blogs, berichten. Alles kan, alles is leuk, alles kost tijd, maar wat voegt het toe? Ik kan me er in verliezen, niets makkelijker dan dat. Maar waar ben ik dan? Waar is mijn stilte? Het lijkt alsof ik die weer aan het terugontdekken ben. Mijn stilte. In de stuurloosheid. Vandeweek zei ik iemand: voel me alsof ik een heftige storm heb overleefd maar dat het kompas overboord is geslagen. Ik dobber rond met een geknakte mast op een stille, kabbelende zee en weet niet waar ik heen moet. En weet je? Da's best prettig. Ik heb geen idee hoe en of mijn blogregime zich gaat hervatten. Heb ook ontdekt dat om 10 uur naar bed gaan heeeel erg lekker is : ). Ben in ieder geval wel een nieuw fotoblog gestart, een dagelijks vluggertje, en mijn persoonlijk naslagwerk omdat de tijd zo voortvliegt. En zo pak ik meer draden op, heb ook weer een hoop foto's te be-flickr-en. Het voelt goed hier weer terug te zijn. fijn : ).

storm 2

Las net dit stukje van Martin Bril. De geest moet waaien. En (hè hè) ik voel ook weer de twinkeling, het avontuur, de lol van storm. Dat ik gister na 100 meter buiten dacht: ik moet terug, dit is link en toch door ging. Genoot van de windvlagen, het opspattende water, de slidings van de zwarte hond in de modder. Hoe ook zij van het pad werd afgewaaid. "Je voelt je vrij. Eindelijk begrijp je het," aldus Bril. "Met een storm kun je twee kanten op. Binnen blijven, of er recht op af." : ). Tnx Martin! voor de herinnering.

En nee ... , de foto kon niet scherper ; ).

storm

Stormachtig it is, mensen. Vorig jaar, op 1 februari, startte ik met mijn bedrijf. En deze weken staan in het kader van reflectie en contemplatie; spiegelen en beschouwen. Ik kijk naar het beeld aan de horizon wat ik toen had. Dat wat ik hier en nu zie, wat er is. En wat ik voor me zie in de toekomst. In mij en door mij. Dit alles bezien is stormachtig en niet gemakkelijk. Het ziet er anders uit dan ik altijd had gedacht en ik vind het lastig dat onder ogen te zien, te nemen. Dat kost me moeite. Vandaar dat ik stil blijf hier op Schaduwlicht. Het is te privé om dit proces in het openbaar te doen. Achteraf, dan wil ik er wel wat over zeggen. Maar eerst wil ik mijn eigen richting weer zien.

Gistermiddag was ik om 4 uur buiten met de zwarte hond. Ik moest schreeuwen om haar bij me te roepen, boven de wind uit. De keiharde regen deed pijn in mijn gezicht. Mijn arm hield ik boven mijn hoofd om me te beschermen tegen de vallende takken. Het was angstig. Nu is het helder en fris buiten. Het voelt opgewekt en nieuwsgierig. Nieuw. Opgeruimd ook. Laat die storm maar woeden in mij. Ik kijk uit naar de frisheid daarna.

begin

Zoals eerder gezegd had ik een opleidingsweekend. Drie dagen in de werkplaats zoals ik het noem. Intensief en ambachtelijk aan het werk met vriendelijke meesters, gezellen en leerlingen. Daarna een paar uur in de sauna; stoom afblazen, verteren en verfrissen. En nu vervuld en schoon weer thuis. Ik lees mijn aantekeningen door en kom wat regels tegen die er uit springen, me op dit moment raken. En ik plaats ze hier in het licht. Ik weet niet waarom, kennelijk vind ik het belangrijk, ken ik die waarde toe.

Hoe bereid ben je om te gaan beginnen; om beginner te zijn?
Om geen andere reden dan dat dat is waar jij je druk om wilt maken.
Omdat jij het ziet, belangrijk vindt, er waarde aan toekent.
Niets heeft waarde totdat jij het toekent.
Dat besluit kan jij nemen.

Dank Ancilla!

*en praktisch dingetje: er staat een nieuwe kleurenfoto bovenaan deze pagina. als je nog steeds de zwartwit foto ziet: even hard 'refreshen' met CTRL/F5 : )

anders

Wat werk betreft lijk ik maar niet op gang te komen dit jaar. Heb niet echt een Heart Rocking kom-op-we-gaan-er-voor energie. Veel in gedachten, op pad (hier staat een handjevol foto's van de reis naar Parijs) en aan het schrijven ook. Bespiegelingen en gebeurtenissen in mijn 'nog niet geschikt voor publicatie' leven. Er leeft dus genoeg in de stroom en dat is meer dan Heart Rocking. Ook de zwarte hond kan haar draai nog niet vinden. Is na een week 'hotel Marijke' weer aan mijn zijde en gaat donderdag al weer uit logeren omdat ik aan het werk ben in de werkplaats. Ik drijf voort op de stroom. De agenda kritisch in de hand. Dat wel. Want het is mij duidelijk dat ik een paar zaken anders aan ga pakken dan vorig jaar. Keep you posted.