nearling
In mijn vorige postings heb ik wel iets geschreven over opnieuw bezinnen, stilte nodig en dat soort zaken. En gezegd dat ik er later op terug zou komen. Bij deze dan. Op 1 februari was ik een jaar bezig met Heart Rocking Time. En eigenlijk was ik niet zo ver als ik wilde. Er lukte 'iets' niet. Ik had wel goeie gesprekken met potentiele opdrachtgevers maar verzilveren, no way. En de twijfel sloeg toe. En na de twijfel het gevoel van falen. Het gevoel van: shit, als dit het niet is, wat schaam ik me dan. Me and my big mouth. Zo hoog van de toren blazen een jaar lang en dan nu hier met lege handen staan. Zo voelde het. En zo voelt het soms nog. Ook al merk ik dat de energie stroomt als ik me met trainingswerk bezighoud, dat er andere klussen op mijn pad komen die me op het lijf en in de tijd geschreven zijn, dat het dus eigenlijk wat werk betreft heel goed gaat maar dat het er gewoon heel anders uit ziet dan ik had gedacht. Prima, maar toch voel ik me soms nog 'mislukt', ook al zeggen anderen 'joh, wat maakt het uit, dit is kennelijk je weg, etc'. Tot gister. Gister kreeg ik een mail van Ramon met de launch van zijn boek Creativity Today. Daar kwam ik de term Nearling (zelfs met eigen url...) tegen. En een nearling is: something that you did with the right intentions, which has nog (yet) led to the right results. En daar voel ik me ok bij. Zeer ok zelfs. Tuurlijk heeft Heart Rocking me heel veel gebracht (mensen, ideeen, standpunten, plaatsen, blogs, kennis, ontwikkelingen) en in die zin zijn er wel degelijk 'results'. Maar op de een of andere manier maakt het traject tot nu toe zien als een 'nearling' mij lichter. Kan ik het 'nemen'. Zie ik de werkelijkheid onder ogen: ik heb niet de resultaten behaald die ik wilde. Dat is teleurstellend. En ja, er zijn ook zaken die verheugend zijn. Zo zie ik het nu en dat is fijn. En dat is goed.
